Porównując cechy techniczne i użytkowe kompletów podstawowych produkcji krajowej można stwierdzić, że:
• zakresy pomiarowe wszystkich czterech kompletów są zbliżone (wynoszą od 3 mm do 200 mm);
• stopniowanie wartości długości odtwarzanej przez stosy budowane z płytek kompletów małego, średniego i dużego jest jednakowe i wynosi 5 m.
Wyjątek stanowi komplet duży rozszerzony, z którego można budować stosy stopniowane co 0.5 m;
• stosy budowane z kompletów większych składają się najczęściej z mniejszej liczby płytek niż stosy budowane z kompletów mniejszych;
• kompletem większym może posługiwać się równocześnie więcej osób, ponieważ prawdopodobieństwo jednoczesnego zapotrzebowania na tę samą płytkę jest przy nich mniejsze;
• w przypadku kompletu większego określony wymiar stosu można uzyskać na więcej różnych sposobów niż w przypadku kompletu małego.
(wiąże się z tym bardziej równomierne zużycie płytek i w konsekwencji większa trwałość kompletu).

Przywieralność, jest to zdolność powierzchni pomiarowych płytek wzorcowych do adhezyjnego łączenia się z innymi powierzchniami pomiarowymi lub innymi podobnie wykończonymi powierzchniami płaskimi, wynikająca z działania sił międzycząsteczkowych.

Własność przywieralności powierzchni pomiarowych płytki wzorcowej jest badana za pomocą płytki interferencyjnej o tolerancji płaskości 0,1 um. Przywarta powierzchnia pomiarowa obserwowana poprzez płytkę interferencyjną powinna być:
Dla klas K i 0 - pozbawiona prążków interferencyjnych oraz barwnych i jasnych plam.
Dla klas 1 i 2 - dopuszcza się niewielkie jasne plamy lub szare odcienie.

Współczynnik rozszerzalności cieplnej.

Współczynnik rozszerzalności cieplnej stalowych płytek wzorcowych w zakresie temperatury od 10 ºC do 30 ºC powinien wynosić
(11,5±1,0) x 10-6 K-1.

Twardość
Powierzchnie pomiarowe stalowych płytek wzorcowych powinny mieć twardość Vickersa nie mniejszą niż 800 HV (64 HRC).

Stabilność wymiarowa
Największe dopuszczalne zmiany długości płytek wzorcowych w ciągu roku podano w tablicy

Znakowanie

Jeżeli na płytce wzorcowej umieszczona jest jej klasa. to powinny być zastosowane następujące znaki:

- klasa kalibracyjna K: K

- klasa 0: 0

- klasa 1: -

- klasa 2: =

• klasy dokładności wykonania płytek wg: PN-EN ISO 3650

• kryteria oceny dokładności wykonania płytek wzorcowych:
- odchyłka długości płytki;
- zmienność długości;
- odchyłka płaskości;
- przywieralność powierzchni pomiarowych.

RZECZYWISTA DŁUGOŚĆ PŁYTKI
Rzeczywistą długość płytki wzorcowej określa wzajemna odległość jej powierzchni pomiarowych.

Długość płytki wzorcowej l

- jest to odległość w kierunku prostopadłym między każdym dowolnym punktem powierzchni pomiarowej a powierzchnią płaską płytki pomocniczej (z tego samego materiału i o takiej samej strukturze powierzchni), do której powierzchnia pomiarowa płytki wzorcowej została przywarta.

Długość środkowa płytki wzorcowej lc

- długość płytki wzorcowej określona w punkcie środkowym powierzchni pomiarowej nie przywartej.

Odchyłka długości względem długości nominalnej w dowolnym punkcie e

e = l - ln

Pierwsze zastosowanie: szwedzka firma C.E. JOHANSSON; 1896 r

szwedzka firma C.E. JOHANSSON; 1896 r

Zalety płytek wzorcowych:
- duża dokładność odtwarzanej długości;
- możliwość bezpośredniego porównania z wzorcami falowymi;
- łatwość posługiwania się;
- niezawodność;
- względnie niski koszt zakupu i eksploatacji ;

Przy stosowaniu płytek wzorcowych stosuje się wzorce końcowe. Są one wzorcami jednomiarowymi.
Wyróżnia się wśród nich :
- płytki wzorcowe długości,
- szczelinomierze,
- wałeczki pomiarowe,
- kulki pomiarowe,
- wzorce nastawcze.

Wzorce końcowe - bryły materialne, które żądaną wartość długości odtwarzają odległością:
• dwóch równoległych płaszczyzn (płytki wzorcowe długości, szczelinomierze),
• dwóch skrajnych tworzących (wałeczki pomiarowe),
• dwóch skrajnych punktów (kulki pomiarowe).

Wzorce kreskowe odtwarzają wartości długości wzajemnymi odległościami kres naniesionych na płaskiej powierzchni wzorca (wzorce kreskowe) lub też odległościami kres od krawędzi wzorca (wzorce końcowo-kreskowe).
Wzorce kreskowe znajdują szerokie zastosowanie.
Mogą one:
• stanowić integralne części różnych przyrządów pomiarowych, (podziałki w suwmiarkach, mikrometrach, długościomierzach Abbe’go, maszynach do pomiarów długości, itp.).
• występować samodzielnie:
- jako wzorce kontrolne (etalony),
- jako wzorce użytkowe służące bezpośrednio do pomiarów długości (przymiary).

Pod względem sposobu odtwarzania przymiary można podzielić na:
- kreskowe
- końcowo - kreskowe

Wzorce inkrementalne – odmiana wzorców kreskowych. Mogą być szklane lub metalowe. Na powierzchniach tych wzorców naniesione są na przemian pola ( strefy ) aktywne i pasywne.
-  aktywne – wzorzec szklany przepuszcza światło, zaś metalowy je odbija;
- pasywne - wzorzec szklany nie przepuszcza światła, metalowy je pochłania.

Wzorce falowe odtwarzają wartości długości jako wielokrotność długości fali promieniowania elektromagnetycznego emitowanego przez pewne pierwiastki (krypton 86, rtęć 198, kadm 114 oraz promieniowanie laserów typu He-Ne) w określonych warunkach. Do odtwarzania wartości długości tą metodą służą specjalne przyrządy zwane interferometrami.

Wzorce kodowe – podobnie jak we wzorcach inkrementalnych występują tu strefy aktywne i pasywne ( w postaci figur geometrycznych). Konkretnemu położeniu wzorca względem przetwornika odpowiada jedna, absolutna wartość.
Najdokładniejsze są wzorce falowe, następnie - wzorce końcowe, a najmniej dokładne - wzorce kreskowe.
Jeśli chodzi o łatwość odtwarzania kolejność jest dokładnie odwrotna.